| ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 2007 LOOKING GLASS ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΕΤΡΗΝΟΥ Λίγους μήνες πριν κλείσει οριστικά το Μουσείο της Ακρόπολης η Λίζη Καλλιγά το επισκέπτεται για να φωτογραφήσει την ιδιαίτερη ατμόσφαιρά του. Στο συγκεκριμένο έργο «Looking Glass» (2007) φωτογραφίζει τις τέσσερεις Καρυάτιδες που βρίσκονται τοποθετημένες μέσα σε μια γυάλινη προθήκη και δημιουργεί ένα slide-show με 57 διαφάνειες. Ανάμεσα στις Καρυάτιδες, τον εκθεσιακό χώρο και τους θεατές προκύπτει μια ροή την οποία ανακαλύπτει και εξερευνά ο φακός της. Η μορφή του έργου που είναι μια προβολή διαφανειών, ταυτίζεται με τη σύλληψή του δηλ. την ροή και αποτύπωση των ανακλάσεων πάνω στη προθήκη-κάτοπτρο. Η γυάλινη προθήκη μεταμορφώνεται σ’ένα κάτοπτρο (looking glass) που δέχεται τις αντανακλάσεις του φωτός, των επισκεπτών, του μουσειακού χώρου. Αυτές οι ανακλώμενες όψεις μας μετατοπίζουν γύρω από τα πρωτότυπα έργα. Οι πρισματικές λήψεις μειώνουν την απόσταση από τις Καρυάτιδες έτσι ώστε ο θεατής να έρθει σε μια πολυδιάσταση συνάντηση με αυτές. Μέσα από αυτό το ατέλειωτο ειδωλοποιητικό παιχνίδι οι Καρυάτιδες μας «κοιτάζουν» όσο τις κοιτάμε. Οι Καρυάτιδες χάριν αυτής της ευμετάβλητης σχέσης με το περιβάλλον τους στήνονται σχεδόν ως υποκείμενα αποκτώντας «παρουσία». Ο ρόλος ανάμεσα στον θεατή και το εκθεσιακό έργο αλλάζει με αποτέλεσμα μέσα από τις αντανακλάσεις μας να μετατρεπόμαστε με τη σειρά μας σε αντικείμενο προς παρατήρηση. Οι Καρυάτιδες κοιτάζουν προς τον εκθεσιακό χώρο σαν σε μια άλλη σκηνή για τον οποίο μετατρέπονται με τη σειρά τους σε σκηνικό. Μέσα από αυτή τη καθαρή σχέση αμοιβαιότητας που αναπτύσσεται χάριν του κατόπτρου-προθήκη ό,τι συμβαίνει γύρω από τις Καρυάτιδες προβάλλεται μέσα σε αυτές. Οι διαφάνειες προτείνουν μια επαφή εξ’ αποστάσεως με τα γλυπτά. Η φωτογραφική λήψη σαν μια άλλη «κόρη» αποκτά την ικανότητα της απτικής αίσθησης η οποία είναι και η μόνη εμπειρία της όρασης. Οι φωτογραφικές όψεις που απαρτίζουν το έργο «Looking Glass» είναι μια κατάβαση σ’ ένα κόσμο σκιών και καθρεπτισμών όπου το φαντασματικό σαν μια άλλη ηχώ εναλλάσσεται με τη πραγματικότητα των Καρυάτιδων αφήνοντας να αναδυθούν στην επιφάνεια οι διαφορετικές ταυτότητες του εκτεθειμένου έργου. Η Καλλιγά μας βυθίζει σε αυτό τον κόσμο των αντανακλάσεων ο οποίος θεωρείται από την αρχαιότητα γυναικείο προνόμιο και αυτή η δυαδική και περίκλειστη σχέση εκφράζει μέσα από αυτό το «στάδιο του καθρέπτη» την εναλλασσόμενη αναζήτηση της ταυτότητας ανάμεσα στις Καρυάτιδες και τους θεατές. Το Looking Glass εκφράζει μέσα από τους αντικατοπτρισμούς ένα χώρο ουτοπικό και ταυτοχρόνως μία ετεροτοπία μέσα από την αντιπαράθεση και την συνεύρεση ετερογενών χώρων. Χριστίνα Πετρηνού Ιστορικός τέχνης |