| ‘ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ’ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2007 Λϊζη Καλλιγά «Το θέμα της αρχαιολογίας και το θέμα της ιστορίας είναι μέσα στη δουλειά μου» Η Λίζη Καλλιγά σπούδασε από το 1975-1980 στην Σχολή Καλών Τεχνών στο Εργαστήριο του Γραμματόπουλου και του Κοκκινίδη. Όντας από οικογένεια καλλιτεχνική αρχικά δεν θέλησε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική αλλά με την ιστορία της τέχνης. Τελικά η ενασχόλησή της από τα μικρά της χρόνια με τη ζωγραφική την έκανε σε μια αποφασιστική στιγμή της ζωής της να πάει στην Σχολή Καλών Τεχνών. Στην συνέντευξή της μας μιλάει για τις σπουδές της, για τα έργα της, για το ρόλο των θεσμών στην προώθηση των Ελλήνων καλλιτεχνών. Η Λίζη Καλλιγά είναι μια στοχαστική καλλιτέχνης που με τις έρευνές της δίνει μια νέα υπόσταση στην εικαστική καλλιτεχνική δημιουργία. -Πώς ασχοληθήκατε με την τέχνη; -Προέρχομαι από μία οικογένεια που είχε μεγάλη σχέση με τις τέχνες. Ο θείος μου ήταν ο Μαρίνος Καλλιγάς της Εθνικής Πινακοθήκης, η μητέρα μου ήταν ζωγράφος, ο παππούς μου από την μεριά του πατέρα μου ήταν ζωγράφος. Βέβαια εγώ επειδή μεγάλωσα σ’ ένα περιβάλλον πολύ καλλιτεχνικό δεν ήθελα να σπουδάσω ζωγραφική. Ήθελα να κάνω ιστορία της τέχνης. Παντρεύτηκα όμως πολύ μικρή και έκανα και τρία παιδιά και για κάποια χρόνια δεν έκανα τίποτα. Το 1973 χώρισα, ήμουν ήδη 32 χρονών. Τότε σκεφτόμουν τι ήθελα να κάνω και πήρα την απόφαση να γραφτώ στη Σχολή Καλών Τεχνών. Και πραγματικά ήταν κάτι που μου ταίριαξε πολύ. Πήγα στην Σχολή το 1975-80 στο Εργαστήρι του Γραμματόπουλου και μετά πήγα στου Κοκκινίδη. Οπότε έτσι μέσα από συγκυρίες και μέσα από ψάξιμο δικό μου όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά, σκέφτηκα τι θέλω να κάνω για μένα και αποφάσισα αυτό. -Είχατε ταλέντο. -Εγώ ήδη ζωγράφιζα από το σχολείο. Είχα κάνει και μία έκθεση πριν μπω στην Σχολή Καλών Τεχνών. Ακριβώς γιατί η σχέση μου με τα πινέλα της μητέρας μου ήταν πολύ κοντινή, ψιλοζωγράφιζα όλα τα χρόνια. Δεν είχα σκεφτεί όμως ότι θα το έκανα σοβαρά. -Οι σπουδές σας στον Γραμματόπουλο και τον Κοκκινίδη πως ήταν; -Με τον Γραμματόπουλο δεν είχαμε και πολύ καλή σχέση. Ήταν τα τελευταία χρόνια που εργαζόταν εκεί. Δεν θέλω να πω και πολλά πράγματα γι’ αυτόν γιατί έχει πεθάνει. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ήμουν τυχερή γιατί ήταν πολύ καλή η χρονιά και πολύ καλό το εργαστήρι μας. Οπότε δεν έπαιξε τόσο πολύ μεγάλο ρόλο ο καθηγητής όσο έπαιξαν οι υπόλοιποι. ¨Ημουν μαζί με τον Μανώλη Γιαννάδακη, τον Ξενή Σαχίνη, τη Λεώνη Βιδάλη. Γενικά εκείνη η εποχή ήταν καλή στη Σχολή. Ήμασταν ακόμη στο κτίριο της Πατησίων. Όλη η σχολή ήταν πολύ μαζεμένη. Κάναμε παρέα όλοι μεταξύ μας και ήταν για μένα μια πολύ καλή εμπειρία. ¨Ηταν δύσκολη βέβαια γιατί είχα τις σπουδές μαζί με τα παιδιά. -Πως μπήκατε στο Εργαστήρι Χαρακτικής; -Έδωσα εξετάσεις στο Προκαταρτικό. Πέρασα κανονικά. ¨Ηταν η χρονιά που δεν είχε μπει ακόμη ο Μυταράς και μόλις είχε φύγει ο Λευτέρης Κανακάκις και ήμασταν λίγο χωρίς καθοδήγηση. Την επόμενη χρονιά έπρεπε να αποφασίσουμε αν θα μπούμε στο Εργαστήρι Ζωγραφικής, χαρακτικής ή γλυπτικής. Εγώ είχα σκεφτεί να κάνω γλυπτική. Η γλυπτική όμως ζητούσε περισσότερη δύναμη και περισσότερο χώρο και έτσι αποφάσισα να πάω στην χαρακτική γιατί ήθελα να μάθω και μια τεχνική. Εμένα μ’ αρέσουν πάρα πολύ οι τεχνικές. Πηγαίνοντας στη Χαρακτική πήγαινα τα απογεύματα στου Καλαμάρα και έκανα γυμνό. Οπότε ένα μέρος ήταν η χαρακτική από κει και πέρα έμπαινα και σ’ άλλα εργαστήρια και έκανα και άλλα πράγματα. Τελειώνοντας ήθελα να κάνω και ζωγραφική και πήγα για ένα χρόνο στο εργαστήρι του Κοκκινίδη. Την διπλωματική μου την πήρα από τον Κοκκινίδη. -¨Ηταν καλός δάσκαλος ο Κοκκινίδης; -Εξαιρετικός. -Γιατί σπουδάσατε φωτογραφία; -Δεν σπούδασα φωτογραφία. Άρχισα να ασχολούμαι με την φωτογραφία. Περίπου πέντε χρόνια αφότου τελείωσα τη σχολή και έχοντας κάνει δύο ατομικές εκθέσεις με μονοτυπίες και κατασκευές, το 1985 απέκτησα φωτογραφική μηχανή και άρχισε να με ενδιαφέρει πολύ το μέσο. Πήγα σε μία σχολή και έμαθα τα στοιχειώδη και από το 1985 και μετά άρχισα να δουλεύω αποκλειστικά με την φωτογραφία. Έτσι έκανα την πρώτη μου φωτογραφική έκθεση στην Ιλεάνα Τούντα. Μετά έκανα την σειρά «Μεταμορφώσεις» που είναι τα γυμνά γυναικεία σώματα Χωρίς να αφήσω τη ζωγραφική, εγώ σχεδίαζα πάρα πολύ. Μετά με τα χρόνια έβαλα και άλλα πράγματα μέσα. Στην Ιερά Οδό είχα βάλει το βίντεο, τη συμμετοχή του καλλιτέχνη μέσα στο έργο του. Από το 2000 και μετά άρχισα να ασχολούμαι πιο σοβαρά με το σχέδιο. Τώρα η έκθεση που θα κάνω είναι με ακουρέλλες. -Μιλείστε μου για τις διάφορες περιόδους της δουλειάς σας. -Μία ενότητα που με χαρακτήρισε στο ξεκίνημα μου ήταν αυτοί με τις «Μεταμορφώσεις». Ήταν μια δουλειά που τη δούλευα περίπου πέντε χρόνια. Εκτέθηκε αρκετά και στην Ελλάδα και εκτός Ελλάδος. Έγινα γνωστή μ’ αυτή τη δουλειά γιατί ήταν αρκετά τολμηρή για την εποχή της. Μετά από εκεί, έκανα τη μεγάλη εγκατάσταση στο Επίκεντρο της Πάτρας, το Στίγμα που ήταν πάλι γυναικείο θέμα. Ήταν μια έγκυος γυναίκα που κρατούσε την κοιλιά της.Ήταν μια εγκατάσταση χώρου. Μετά έκανα την σειρά «Η Αφροδίτη της Μήλου». Σ΄’ αυτήν ερευνούσα την σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στο θεατή και το έργο τέχνης, την Αφροδίτη της Μήλου, μια δουλειά που έγινε στο Λούβρο με κυρίως μαυρόασπρες φωτογραφίες. Έπειτα έκανα την σειρά με τα «Πρωινά». Μια σειρά με 365 πόλαροϊοντ. Κάθε μέρα φωτογράφιζα το πρωινό μου, κάτι σαν ημερολόγιο ετήσιο. Το 1994 έκανα την Ιερά Οδό. Μου πήρε τρία χρόνια η μελέτη αυτής της δουλειάς. Είχε να κάνει με ένα ερώτημα που με απασχολούσε. Τι σημαίνει Ιερά Οδός, ποια είναι η ιστορία αυτού του δρόμου. Οπότε μπήκα στην διαδικασία να μάθω ιστορικά τι σημαίνει Ιερό Οδός και αποφάσισα να κάνω αυτή την πορεία, να περπατήσω από την Αθήνα μέχρι την Ελευσίνα τις μέρες που γινόταν η πορεία αυτή όπως γινόταν στην αρχαιότητα. Ουσιαστικά το έργο ήταν αυτή η πορεία. Η πορεία καταγράφτηκε σε φωτογραφίες , σε σημειώσεις και στη συνέχεια σε ένα βίντεο που τράβηξα μέσα από το λεωφορείο γιατί ξαναέκανα αυτή την διαδρομή μέσα από το λεωφορείο. Μέσα απ’ αυτήν την δουλειά στρωματογραφικά καταγραφόταν η ιστορία της Ιεράς Οδούς. Έπιανε από αρχαίους συγγραφείς από τον Παυσανία που έγραφε για την Ιερά Οδό μέχρι αυτά που γράφανε οι εφημερίδες σήμερα. Η έκθεση σαν εγκατάσταση χώρου συμπεριλάμβανε εκατό φωτογραφίες και δύο οθόνες βίντεο. Ήταν μια σημαντική δουλειά. Το θέμα της αρχαιολογίας και το θέμα της ιστορίας είναι μέσα στη δουλειά μου. Ακόμη και την εποχή με τα σώματα ξεκινάω από διάφορες φωτογραφίες αγαλμάτων αρχαίων ελληνικών όπου το γυμνό σώμα της γυναίκας διαφαίνεται μέσα από το ρούχο. Μέσα από την ένδυση του γυμνού εγώ το ξεφλουδίζω. Υπάρχουν αναφορές στα αγάλματα αυτά. Και< λέω για την αρχαιολογία γιατί επανέρχεται συνέχεια και τώρα η δουλειά που θα παρουσιάσω έχει να κάνει με μια αρχαιολογική προσέγγιση με την έννοια ότι συλλέγω αντικείμενα που βρίσκω κυρίως στην παραλία από κατεδαφίσεις, από υλικά οικοδομών και σαν αρχαιολόγος κάνω τα ακριβή τους αντίγραφα. Κάνω ό,τι ένας αρχαιολόγος που ζωγραφίζει ευρήματα. Οπότε η έννοια του χρόνου, η έννοια της ιστορίας είναι κάτι που με ενδιαφέρει. -Τι εγκαταστάσεις έχετε κάνει; -Έχω κάνει «Το Στίγμα», έχω κάνει την Ιερά Οδό. ΄Εχω κάνει το Πρωινό Φως στο Μουσείο Μπενάκη, ΄Εχω κάνει φέτος το καλοκαίρι στο Μέτσοβο μια εγκατάσταση με πέντε οθόνες για την έκθεση το «Σκιάχτρο». ΄Εχω κάνει μια εγκατάσταση στη Θεσσαλονίκη στο Μύλο, το 1996 με τα 365 Πρωινά. -Τι σημαίνει για σας το γυναικείο σώμα; -Τώρα πια είναι ένα θέμα που δεν μ’ απασχολεί. Δεν είναι από τα θέματα που ξαναμπήκαν στην διαδικασία της δικής μου εικαστικής αναζήτησης. Πιστεύω ότι εκείνη την εποχή ήταν πολύ σημαντικό αυτό το θέμα για μένα μέσα από προσωπικά θέματα και προσωπικές εμπειρίες. Ήταν ένα βίωμα δικό μου αυτή η προσπάθεια να απεικονισθεί το γυναικείο σώμα, το θέμα της ομορφιάς να προβάλλετα μέσα από μια εσωτερική αλήθεια όπως εγώ την έβλεπα τότε. Με ενδιαφέρουν πάρα πολύ τα γυναικεία θέματα, αλλά όχι μέσα στην δουλειά μου. Τώρα τα θέματα της γυναίκας έχουν αλλάξει. Μπορεί να ασχοληθεί κανείς με την γυναίκα μετανάστρια ή με το πως γίνεται η εκμετάλλευσή της σεξουαλικά. Δεν είναι όμως στα πράγματα που ενδιαφέρουν την δουλειά μου τώρα -Κάνετε χαρακτική; -Είχα να κάνω είκοσι χρόνια χαρακτική. Έκανα χαρακτική το 2002 εντελώς συμπτωματικά και τυχαία. Βρεθήκαμε με τους συμμαθητές μου από την Σχολή Καλών Τεχνών στο Εργαστήριο Χαρακτικής τον Ήλιο, Στη Θεσσαλονίκη. Κάναμε μια συνάντηση των παλιών συμμαθητών της Σχολής Καλών Τεχνών με σκοπό να φτιάξουμε κάτι. Μείναμε εκεί γύρω στις δέκα μέρες. Μου άρεσε ξανά που βρήκα τις πρέσες και τα μελάνια και μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω κάτι που με ενδιέφερε, το πως δηλαδή να μεταφέρω μια φωτογραφία σε πλάκα χαλκού. ΄Εκανα μια σειρά από τους Κολυμβητές που είναι φωτογραφίες που έχουν περαστεί στους τσίγκους και έχουν γίνει χαρακτικά. -Είπατε ότι σας ενδιαφέρει η αρχαιολογία. Ασχολείσθε με την αρχαία ελληνική τέχνη, σας έχει επηρεάσει; -Όχι παραπάνω απ’ ότι έχει επηρεάσει όλους μας που έχουμε διαβάσει και έχουμε ασχοληθεί. Μ’ αρέσει η τέχνη της Αρχαίας Ελλάδας και περισσότερο η σκέψη. ΄Εχω δουλέψει κατά καιρούς και με αρχαιολόγο. ΄Εχω δουλέψει με τον Γιάννη Σακελλαράκη στην Κρήτη και στα Κύθηρα. Στις Αρχάνες δούλεψα σαν σχεδιάστρια ευρημάτων και στα Κύθηρα σε ένα μωσαϊκό δάπεδο σε μια βυζαντινή εκκλησία έκανα μια αποτύπωση. -Πως και δουλέψατε σε ανασκαφές; -Το είχα ζητήσει όταν ήμουν ακόμη στην Σχολή. Ήθελα να έχω την εμπειρία μιας ανασκαφής. -Ποιες είναι οι πιο σημαντικές εκθέσεις που έχετε κάνει; -Σημαντική έκθεση ήταν αυτή στην Αλεξάνδρεια πέρσι, στην Μπιενάλε. Η παρουσίαση των Κολυμβητών που είχαν ξεκινήσει από τις Νέες Μορφές, μετά στην Αλεξάνδρεια και μετά στο Μουσείο Μπενάκη. Είναι μια σειρά που εξακολουθώ να δουλεύω και νομίζω ότι ήρθε σε μια πολύ καλή στιγμή. Η Ιερά Οδός ήταν μια έκθεση που μου έδωσε πολλά. Μια έκθεση εγκατάσταση που έκανα στο Ισραήλ με το Στίγμα ήταν μια καταπληκτική εμπειρία γιατί μου είχαν δώσει ένα γήπεδο του μπάσκετ και μέσα σ’ αυτόν το τεράστιο χώρο έπρεπε εγώ να στήσω αυτή την εγκατάσταση. Η πρώτη μου φωτογραφική έκθεση που είχα κάνει στην Ιλεάνα Τούντα με το Χώρο και Ματιά σηματοδοτούσε μια εποχή σε σχέση με την φωτογραφία, οι «Μεταμορφώσεις». -Είναι η φωτογραφία τέχνη; -Η φωτογραφία από μόνη της είναι ένα μέσο όπως είναι το να φυσάω σ’ ένα μπουκάλι μέσα όπως έκανε ο Μαντζόνι. Δηλαδή το κάθε μέσο έχει τις δικές του ιδιότητες. Η φωτογραφία μπορεί να είναι στην εφημερίδα, στην ιατρική, μπορεί να είναι και έργο τέχνης. -Πώς ασχοληθήκατε με το βίντεο; -Ασχολήθηκα τότε με την Ιερά Οδό. Ήθελα να κάνω μια καταγραφή με τον τρόπο που θα μπορούσε να πει κανείς ότι στην Αρχαία Ελλάδα κάνανε αυτή την διαδρομή με τα πόδια ή την έκαναν και με αμάξι. Σκέφτηκα ότι ένα αμάξι είναι και το λεωφορείο. Μπήκα μέσα στο λεωφορείο και αποτύπωσα αυτή την διαδρομή από το παράθυρο με τη μηχανή. Έκανα μια καταγραφή του τόπου και χρόνου της πορείας αυτής της Ιεράς Οδού. Από τότε έχω κάνει κάποια πράγματα. Μ’ ενδιαφέρει το βίντεο. ΄Εχω δυο τρία πράγματα στο κεφάλι μου που θέλω να κάνω με βίντεο. Για μένα όλα τα μέσα είναι το ίδιο. Είτε σχεδιάζω, είτε φωτογραφίζω, είτε κάνω βίντεο για μένα είναι το ίδιο. -Τι δείξατε στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας; -Έδειξα τέσσερις μαυρόασπρες φωτογραφίες μεγάλου μεγέθους από την σειρά Κολυμβητές. -Ήταν μια σημαντική εμπειρία για σας; Πήρατε και βραβείο. -΄Ηταν μια σημαντική εμπειρία. Πήρα το Χρυσό Φάρο. -΄Εχετε επαφές με το εξωτερικό; Πώς και δείχνετε τις εκθέσεις έξω; -΄Εχει τύχει να παρουσιάσω εκθέσεις στο εξωτερικό μέσα από συγκυρίες. Δεν έχω μια μόνιμη σχέση με το εξωτερικό. Έδειξα τις Μεταμορφώσεις στην Αγγλία. Εγώ είμαι πολύ μυστήρια με τις εκτυπώσεις και για να κάνω αυτές που ήθελα με τα πάρα πολύ βαθιά μαύρα τα έκανα στην Αγγλία. Κάποιοι φίλοι είδαν την δουλειά μου και μου πρότειναν να την εκθέσω και έτσι έκανα αυτή την έκθεση στην Αγγλία. Συνεργάστηκα σε πολλές εκθέσεις με τον Γιάννη Σταθάτο που εκείνη την εποχή ήταν επιμελητής στην Αγγλία και είχα κάνει μαζί του στο Ισραήλ έκθεση. Επίσης στην Γερμανία έκανα μια έκθεση στο Βερολίνο γιατί ένας γκαλερίστας είδε το έργο μου και του άρεσε. -Πώς πιστεύετε ότι πρέπει να προωθείτε το έργο ενός ΄Ελληνα καλλιτέχνη; -Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι οι θεσμοί. Εάν υπάρχουν οι σωστοί θεσμοί και η σωστή οργάνωση το έργο των Ελλήνων καλλιτεχνών προβάλλεται προς τα έξω. Είναι πολύ σημαντικό να προβάλλεται σωστά. ΄Ένα σημαντικό μέρος της επιτυχίας της Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας είχε να κάνει το ότι οι συνθήκες που δουλέψαμε ήταν πολύ καλές. Μας φρόντισαν πολύ από το υπουργείο Πολιτισμού και έκαναν πολύ καλές δημόσιες σχέσεις. Πιστεύω ότι ο συνδυασμός μια πολύ καλής δουλειάς και καλής συγκυρίας υποδομής ενός κρατικού και μη φορέα έχει αποτέλεσμα. -Toν ρόλο των γκαλερί πώς τον βλέπετε; -Νομίζω ότι στην Ελλάδα ακόμη οι γκαλερί είναι σε μια αμήχανη κατάσταση. Προσπαθούν να επιτελέσουν πολλούς ρόλους ταυτόχρονα ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν οργανωμένοι θεσμοί αποτελεσματικοί και δεν υπάρχουν οργανωμένοι χώροι εκθεσιακοί κρατικοί οπότε οι γκαλερί παίζουν και το ρόλο του μουσείου. Υπάρχει πρόβλημα γιατί στην υπόλοιπη Ευρώπη κάποιος μπορεί να επισκεφτεί το Σαββατοκύριακο διάφορα μουσεία να ενημερωθεί εδώ στην Ελλάδα δεν γίνεται και αυτό δημιουργεί διάφορες δυσκολίες και στην ενημέρωση του κόσμου για το τι σημαίνει σύγχρονη τέχνη και στην ενημέρωση τη δική μας ως καλλιτέχνες που πρέπει να φεύγουμε από την Ελλάδα για να βλέπουμε εκθέσεις. Αυτό δημιουργεί διάφορες αμηχανίες κατά καιρούς. Πιστεύω ότι δεν είναι ξεκάθαρος ο ρόλος των γκαλερί όπως είναι στη Γερμανία ή στην Αγγλία όπου η γκαλερί είναι ένας καθαρά εμπορικός χώρος, προωθεί κάποια πράγματα τα οποία πιστεύει, κάνει τη δουλειά με τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες με ένα πολύ καθαρό τρόπο. -Πώς βλέπετε την ελληνική εικαστική παραγωγή. Πιστεύετε ότι υπάρχει νέα ελληνική σκηνή; -Ότι υπάρχει ελληνική σκηνή, σίγουρα υπάρχει. Δεν θα την ξεχωρίσω σε νέα ή παλιά. Νομίζω ότι είναι το αποτέλεσμα όλων αυτών των ετών προσπάθειας των δύο Σχολών Καλών Τεχνών που έχουμε στην Ελλάδα αλλά και στο γεγονός ότι πάρα πολλοί νεώτεροι καλλιτέχνες φύγανε, κάνανε μεταπτυχιακά, σπουδάσανε στο εξωτερικό, γυρίσανε πίσω και έτσι υπάρχει ένα πιο ευρωπαϊκό πνεύμα στην Ελλάδα που δεν θα το χαρακτήριζα ως νέα ελληνική σκηνή. Είναι η σύγχρονη ελληνική σκηνή. Πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ αξιόλογη και δεν υπολείπεται σε τίποτα από τη Γαλλία ή τη Γερμανία ή την Αγγλία ή την Ισπανία. -Πώς βλέπεις τον ρόλο των Μουσείων Σύγχρονης Τέχνης στη χώρα μας; -Νομίζω ότι το μεν ένα το Εθνικό ίσως λόγω έλλειψης χώρου και στέγης είναι πάρα πολύ αποσπασματική η παρουσία του στο χώρο. Κατά καιρούς έχει δείξει κάποια ενδιαφέροντα πράγματα. Εγώ πιστεύω ότι μόνο όταν θα αποκτήσει ένα μόνιμο χώρο θα δούμε την πολιτική του. Το γεγονός ότι είναι μια από δώ και μια από κει, μια στο Μέγαρο Μουσικής, μια στο Φιξ βρίσκω ότι είναι αποσπασματικό και δεν έχει συνοχή. Τώρα για το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη θα έλεγα ότι είχα την εμπειρία να βρεθώ μ’ αυτό στην Μπιενάλε της Αρμενίας και η διεύθυνση της Μαρίας Τσαντσάνογλου και γενικά η δομή του Κρατικού έτσι όπως το γνώρισα εγώ τους τελευταίους μήνες με ενθουσίασε. Ήταν πραγματικά εξαιρετική η συνεργασία που είχα μαζί τους. Πιστεύω ότι κάνει ένα καινούργιο άνοιγμα το Κρατικό πολύ πιο δυναμικό πολύ πιο συνεργατών. Αυτή τη στιγμή είναι η Συραγώ Τσιάρα, ο Γιάννης Μπόλης, η Μαρία Τσαντσάνογλου. Δεν έχουμε εκεί ένα άτομο που δουλεύει αλλά μια ομάδα. Ελπίζω πολλά σ’ αυτούς. -Πέστε μου για τα μελλοντικά σας σχέδια. -Η επόμενη έκθεση μου είναι τον Ιανουάριο στις Νέες Μορφές. ΄Εχει τίτλο «Ευρήματα» και είναι πράγματα που βρίσκω και κάνω τα ακριβή τους αντίγραφα. Στην αίθουσα θα υπάρχουν διαφορετικά πράγματα. Θα υπάρχουν και τα ίδια τα αντικείμενα που είναι κάποια κομμάτια μωσαϊκά που δημιουργούν ένα σύνολο. Είναι οι υδατογραφίες που στο μεγαλύτερο βαθμό καλύπτουν το θέμα αλλά είναι και διάφορα παιχνίδια που κάνω σε σχέση με το αντικείμενο και την απεικόνισή του. Από κει και πέρα υπάρχει μια συνέχεια στην δουλειά μου σε σχέση με του «Κολυμβητές». Είχα κάνει πολλά σχέδια που έδειξα στις Νέες Μορφές και έχω κάνει ακόμα περισσότερα και θέλω να δείξω την συνέχεια των Κολυμβητών. Συνέντευξη: Άρτεμις Καρδουλάκη |